آزمایشگاههای غربی توی مدلهای ویدیوی هوش مصنوعی عقب موندن و ماجرا هم عمدیه، نه از سر ناتوانی. غولهای فناوری آمریکا اولویتهاشون رو عوض کردن و توسعهی مدلهای تولید ویدیو رو تا حد زیادی کنار گذاشتن. الان هیچکدوم از مدلهای متنبهویدیوی آمریکایی حریف نسخهی ۲.۰ سیدنس (Seedance) نمیشن، این در حالیه که نسخهی ۲.۵ همین مدل هم داره برای عرضه آماده میشه. چرا سیدنس جلو افتاده؟ بعضی کارشناسا میگن دلیلش دسترسی به حجم عظیمی از ویدیوها و نادیدهگرفتن قوانین کپیرایت بوده. البته گوگل هم با داشتن یوتیوب به منبع بیپایان ویدیو دسترسی داره، پس این تنها دلیل نیست. چرا غرب بیخیال شد؟ مدلهای ویدیویی توی رقابت فعلی اهمیت حیاتی ندارن. تمرکز اصلی رفته روی مدلهای زبانی بزرگ (LLM)، مخصوصاً تو حوزهی مهندسی نرمافزار که پیشرفتهای چشمگیری داشتن. اوپنایآی حتی پروژهی سورا رو کامل متوقف کرد. نکتهی کلیدی و جالب ماجرا: از دید آزمایشگاههای غربی، تولید ویدیو برای تولیدکنندههای محتوا و پلتفرمهایی مثل تیکتاک کاربردیه، ولی توجیه اقتصادی نداره. ارزش واقعی این سیستمها جای دیگهست: توی درک پویایی جهان فیزیکی یعنی حرکت، علیت (رابطهی علت و معلولی) و پایداری اشیا. به همین خاطر این ابزارها بیشتر بهعنوان مدلهای اولیهی جهان (World Models) شناخته میشن تا صرفاً یه ابزار ساخت کلیپ.
